Fragments of the Quiet Mind

There’s something sacred about revisiting old wounds, an ineffable truth to the passage of time that allows one to see what once was with a clearer, more tender eye. It’s been seven years since I last stood in these familiar hallways, and yet the sense of familiarity lingers as if time has frozen. But this return is not the reunion I imagined—it is instead marked by sorrow, filled with the chaotic rush of emotions as I navigate the corridors of memory and present. I had returned to this place for a reason I never thought I would—a hospital visit for my father, a moment that grounds me in a very different reality than the one I once inhabited. The school that nurtured my idealism now feels like a relic, a reminder of who I was—a young teacher still struggling to make sense of myself, my ideals, and my failures. I had come to this school as a fresh, wide-eyed soul with unshakable principles and an unwavering optimism, but life, as it often does, chipped away at the fortress of idealism...

Ito siguro ang tanging bagay na ayaw ko tuwing Disyembre. Kung di man reunion ng batchmates, reunion naman ng pamilya ni misis ang magaganap. Every 3 years nagkakaroon ng grand reunion ang kanyang mga relatives at sa tuwing ito’y mangyayari, atubili ang lahat ng tao sa pagbili ng mamahaling damit na isusuot, make up dito at doon na parang kasal ang pupuntahan. Ito ang panahong magsisiuwian mula sa iba’t ibang bansa ang mga sosyalerang titos at titas – na sa pag uwi, wala naman talagang pinag uusapan kundi kung gaano sila mas naka aangat sa inyo. Ganoon naman yata talaga, ang sistema ng pagtingin sa kagalingan ng isang tao ay nababase sa dami ng digits sa iyong payslip. Sa malas nga lang, mas madami pa ang digits ng loan ko kesa sa income, at syang dahilan kung bakit ako’y isa lamang langgam sa paningin nila. (o di kaya, pulgas) Ang sukatan ay wala sa abilidad. Oo, sabihin na nating artist ka, writer, poet, musikero, subalit ano bang kwenta nito sa kanila? Ang mahalaga ay kung mama...

Pasko, Regalo, Di nakikita sa dami,  ang mahalaga ay kung tatagal ba. Di din nakikita sa kulay,  maging puti o de-color man. isa lang ang nais ko, sana’y samahan mo ako kalimutan muna ang mundo. Atin ng simulan Balikan dating samahan, lumang Tawanan, labing tatlong taong Kwentuhan, Walang puwang na katahimikan, Walang pagkakataong mawala ang kaisipan. Wag mong tataasan, Baka di mo matagalan. Paikutin na ang bote- Tumagay ka pa pare! Salamat sa mga kwento, Alaalang akala ko’y tuluyan ng naglaho, Ibinalot at ibinigay mo bilang regalo. One on one ulit tayo, Sa susunod na pasko.