Fragments of the Quiet Mind

Minsan napapaisip at napapatanong ako na sa paglikha ba ng art, music, or sa pagsusulat e mas naihahayag natin ang tunay na concept ng kalayaan? Di ba sa ARTS as a whole eh walang limitasyon, walang hindrances ng policies at laws, kundi guided tayo ng ating mga ideya lang. Kahit na ang ating mundo ay puno ng difficulties, insecurities and absence ng certainty, sa paglikha ay nadadama natin ang kalayaan at dito, pwede tauong magpakalunod sa mga emotions na tanging art lamang ang kayang mag express. Malaya ang taong gawin ang kanyang nanaisin,  Subalit hindi rin maiiwasan na sa kalayaang yan eh merong mga bagay na nagagawa at mga salitang nabibitawan na nagdudulot ng pain at difficulties sa ibang tao. Eto ang dahilan kung bakit marami din ang nagsasabing kailangan nating ic ontrol ang ating kalayaan dahil baka meron taong nasasaktan sa ating mga pinagsasabi or pinag gagawa. Basic civility , ika nga.  Pero di naman din ibig sabihin nito na kailangang manahimik ka na lang at ta...

Ang karakter ng isang tao ay di nabubuo in an instant, kundi ito’y nakakamit sa pamamagitan ng mahabang proseso at mas mahaba habang pasensya.  Sa pagbuo ng isang matatag na karakter, kalakip nito ang kawalan, heartaches na nakakapang-emo, masasakit na aral at syempre sandamakmak na kamalian.  Mangilan ngilan lamang ang mga taong kilala kong may malakas na karakter dahil di lahat ay nagnanais makaramdam ng sakit. Ang pinakamagandang istorya ay isinilang mula sa  hindi maipintang dusa at ang pinaka appreciated na pagkapanalo ay yung mga winning moments mo na iniluwal mula sa pasakit. Kanina habang nagkakape, meron akong isang former student na isa na ding instructor ngayon (yehey so proud of her!). Nakiupo sya sa pwesto ko at sabing: “Sir, ibang iba kasi karakter mo kapag nagtuturo ka. Gusto kong gayahin estilo mo.” Bigla kong namiss ang pagtuturo. Mag iisang taon na din pala akong atrophic and I am struggling to make sense of this fudging world.  Habang nag iisip, ...

There’s something sacred about revisiting old wounds, an ineffable truth to the passage of time that allows one to see what once was with a clearer, more tender eye. It’s been seven years since I last stood in these familiar hallways, and yet the sense of familiarity lingers as if time has frozen. But this return is not the reunion I imagined—it is instead marked by sorrow, filled with the chaotic rush of emotions as I navigate the corridors of memory and present. I had returned to this place for a reason I never thought I would—a hospital visit for my father, a moment that grounds me in a very different reality than the one I once inhabited. The school that nurtured my idealism now feels like a relic, a reminder of who I was—a young teacher still struggling to make sense of myself, my ideals, and my failures. I had come to this school as a fresh, wide-eyed soul with unshakable principles and an unwavering optimism, but life, as it often does, chipped away at the fortress of idealism...