Fragments of the Quiet Mind

Di na kayang suyuin ng mainit na kape ang nanlalamig na pagkatao. Itong kakaibang ginaw na dulot ng panahon ay tila yelong bumabalot sa pananaw ng isang pilosopong nangangarap. Nakakahumaling at nakakalungkot… nahuhumaling sa lungkot. Walang katapusang pagtakbo, pagtago – paglayo, ngunit hanggang kelan kaya ito dapat gawin upang maatim ang katahimikang matagal ng ninanais? Sa pagsilip ng buwan, kusang bumabalik mga emosyong ikinukubli at isinasantabi. Mga patak ng sarkastikong liwanag na umaaninag sa isang aninong naliligaw. Nawawala? pero paano nga ba mawawala ang isang bagay na di pa nahahanap? Bigo nga bang masasabi kung mas nanaisin ng isang taong sumuko na lang? pagkabigo bang maituturing kung mas pipiliin nilang bumitiw na lamang? Walang kagandahan sa paglagapak, walang kasiyahan sa pagkakahulog at walang nakakatuwa sa pagkakadapa. Mas madaling umangat sa pamamagitan ng paggamit ng mga tao, mas madaling bumagsak sa pamamagitan ng pagsunod sa sariling paniniwala. Subalit eto nga...

To find the vastness of a world contained within a grain of sand is to learn that meaning often lives in the smallest details—those fragments overlooked in the rush of everyday life. This truth asks us to slow down, to soften our gaze until the invisible becomes visible. “To see a world in a grain of sand,” Trust is never simple. It is a fragile negotiation between yearning and hesitation, a delicate dance where hope and doubt circle one another endlessly. Dreams may stretch high, aspiring toward the infinite, yet shadows of uncertainty pull them earthward, reminding us that progress is often tentative, fragile. “And heaven on a wild flower,” Connection is rare and wild, like a flower blooming unexpectedly in barren soil. It defies explanation and resists containment, thriving best when seen without judgment or expectation. In these moments of quiet encounter, the extraordinary quietly reveals itself. Our emotions are more than reactions; they are the outcome of what we choose to bel...

Ang nakakapanlumong karanasan ng isang pilosopo Sa kanyang pag iisa hawak ang sigarilyong tumutupok sa kanyang katinuan,  sa bawat hithit at buga ay sya ring bilis ng proseso ng mga ideyang di mawari kung dapat pa nga bang isipin o hayaan na lang. musika, sining, pilosopiya – Kabayo, damo, ulan at buwan. Di dapat ito pagtuunan ng pansin. mga kontradiksyong kinapapalooban ng pagdududa Mga katotohanang napapanis sa tagal ng panahong di napagtuunan ng pansin.  “Tama!” maski ang katotohan ay dapat ding maubos. Ang nakakalungkot ay ang kawalan ng lakas ng loob,  At hinayaang takot at pagdududa ang mamutawi sa iyong kamalayan.  At isa ring tulad mo ang nakapag isip ng ideyang ito- Sa pagitan ng pantas at ng kawalan,  sya ang di natitinag na sabihin ang kanyang nasasaisip  Binigyang kulay,  pinalawig ang emosyon,  at isinalahad ang kanyang saloobin.  Habang binabasa ang kanyang akda Wala ka ng magawa kundi tumunganga.  At sinasabi sa sariling, ...

The reverie of walking – that state where one becomes preoccupied in thinking, an art of fleeing from reality towards a fantasy world created to escape the tragedies of this world. I admit that I cannot escape the harshness and stressful conditions of this reality, and that is the very reason why I choose to cling to this 5 minute walk to the 6th floor -  to this ‘fantasy’ world I created-  Sadly,  the finitude of the stairs makes me wish na sana, nasa 158th floor na lang yung classroom…  It’s in walking that I am lost in my thoughts and in my thought comes realization. A dangerous thing to some but through my realizations, I am able to contemplate and know why things ARE (as well as why things ARE NOT).  This catastrophic spectacle of life happens when I think I am quite certain of something but then I suddenly realize that the 'thing' I thought I already know is slowly escaping my grasp (which most of the time, would leave me hating my stupi...