Fragments of the Quiet Mind

May bahid kabaliwang pumapasok sa isipan sa tuwing ang tulog sa gabi ay di nakakamit.  Madalas, inaalala ang napanaginipan sa katatapos na gabi habang pinapakiramdaman ang malamyang ihip ng hangin na dumadampi sa mga pisngi. Di maiiwasan na ang kaabikat nito ay ang kalungkutang makikita sa mahinahong sayaw ng mga dahon sa awiting mapangaraping kaluluwa lang ang nakakasaksi. Sa pangarap sila’y padipang naipako –Pilit inaabot ang panaginip subalit lumulutang sa kawalan ang pag-asang masilayan pa ito… dahil sa pangangarap, pikit kanilang mga mata. Sa pagkakapikit, idinuduyan sila palayo sa realidad at patungo sa kapayapaang dulot ng kahimbingan… Kabaliwan… At lango sa katahimikang Kadiliman lang ang makapag bibigay.

In the hushed solitude of night, under a sky punctuated by celestial wonders, I find myself contemplating the enigma of the moon’s dark side and the iceberg’s tip—the eternal symbols of the hidden and the revealed,  urging us to bridge the chasm between the visible and the concealed. You see, the moon presents to us only one face. The other side, the dark side, remains perpetually out of view, a silent expanse shrouded in mystery. It’s not merely a physical obscurity but a profound metaphor for the uncharted territories within us. This dark side is not just a void; it’s a space brimming with the shadows of our deepest fears, our unspoken desires, the parts of ourselves we keep hidden. It’s the silent echo of our inner worlds, unexamined and unspoken. In embracing this dark side, we confront the uncomfortable truths about ourselves. What lies in the far reaches of our inner moon? Perhaps it’s the grief we’ve buried, the dreams we’ve abandoned, the truths we dare not speak. This dark...