Ang karakter ng isang tao ay di nabubuo in an instant, kundi ito’y nakakamit sa pamamagitan ng mahabang proseso at mas mahaba habang pasensya. Sa pagbuo ng isang matatag na karakter, kalakip nito ang kawalan, heartaches na nakakapang-emo, masasakit na aral at syempre sandamakmak na kamalian. Mangilan ngilan lamang ang mga taong kilala kong may malakas na karakter dahil di lahat ay nagnanais makaramdam ng sakit. Ang pinakamagandang istorya ay isinilang mula sa hindi maipintang dusa at ang pinaka appreciated na pagkapanalo ay yung mga winning moments mo na iniluwal mula sa pasakit. Kanina habang nagkakape, meron akong isang former student na isa na ding instructor ngayon (yehey so proud of her!). Nakiupo sya sa pwesto ko at sabing: “Sir, ibang iba kasi karakter mo kapag nagtuturo ka. Gusto kong gayahin estilo mo.” Bigla kong namiss ang pagtuturo. Mag iisang taon na din pala akong atrophic and I am struggling to make sense of this fudging world. Habang nag iisip, ...
I dwell in the spaces where shadows meet light, where questions outnumber answers. A seeker of truths buried deep, I write to unearth what lies beneath the surface. In the chaos, I find my voice. In the silence, I find myself.