Minsan, feeling ko, ang buhay ay parang talent show na walang final performance. Lahat tayo nag-a-audition, nagbabaka-sakaling makuha ang main role ng “being loved and understood.” Gusto natin yung spotlight moment , pero sa totoo lang, takot din tayong magkamali sa harap ng audience. Kasi paano kung imbes na palakpak, ang sumalubong sa’yo eh nakakabinging katahimikan at tunog ng mga crickets ang sasalubong pala? The desire to be seen is universal. Kahit yung kunwari chill lang sa buhay, pero deep down meron din yung “Uy, pansinin niyo rin ako minsan” moments. The thing is, sa real life, hindi yan gaya ng selfie na may filter—effortless and mostly, perfect. Reality is raw, messy, and involves showing the parts of yourself na hindi ka sure kung Instagram-worthy. Eto ang dilemma: gusto mo ng recognition, pero takot kang ipakita yung tunay na ikaw. Kasi sa mundo ngayon, ang bilis mong ma-box in. Pag masyado kang confident, ang sasabihin ng mga tao: “Feelingero.” Pag masyado ka...
I dwell in the spaces where shadows meet light, where questions outnumber answers. A seeker of truths buried deep, I write to unearth what lies beneath the surface. In the chaos, I find my voice. In the silence, I find myself.